W dniach od 25 lipca do 4 sierpnia 2026 r. mieliśmy szczęście i radość pielgrzymować po śladach apostołów Jezusa, którzy tereny południowego Kaukazu przemierzali końcem III i początkiem IV wieku. Niesamowita architektura kościołów i monastyrów przenosiła nas w zamierzchłe czasy, ale w dobrze nam znane prawdy ewangeliczne, które kształtowały nie kamienie, ale serca mieszkających tu ludów i narodów. Dziś kraje – Armenia i Gruzja – wciśnięte miedzy tradycje islamskie w dużej mierze nadal trwają przy Chrystusie i prawdach chrześcijańskiej wiary. Tradycje kościołów wschodnich, ormiańskiego i gruzińskiej autokefalicznej cerkwi, nadal są żywe i budujące. Mocniej niż w Europie złączone z narodową tożsamością. Podziwiane ukształtowanie terenu – Niski Kaukaz i Wysoki Kaukaz – uświadamiało nam trudy życia tutejszych mieszkańców, ale zarazem budziło zazdrość, bo piękno Kaukazu – gór, dolin, jezior i rzek – zapierało dech w piersiach. Nasze pielgrzymowanie to znów uczta duchowa, ale także w podniebienie muskana wykwintną kuchnią oraz napojami o tysiącletnich tradycjach wytwórczych. Wyjątkowym doświadczeniem dla nas Polaków był też szacunek Gruzinów pamiętających poświęcenie prezydenta Lecha Kaczyńskiego przybywającego z odsieczą dla walczącego kolejny raz z Rosją narodu Gruzińskiego.
